نه تصادفی تو را دیدم ؛
نه اشتباهى وارد زندگی ام شدی ؛
نه از روی جبر انتخاب شدیم؛
ما ، یکی بودیم
روزگار که مرا و تورا پیوند داد
این جدایی موقتی هم

قسمتی از سرنوشت من است!

در گوشهٔ یکی از شعرهای خاک گرفته ام
در انتظار تو نشستم
امّا
نیامدی!
افسوس..
صد افسوس!

چشم هایت،
آن نقطه آغاز زندگانی ام
همانجایی که لبِ ایوان دیوانگی نشسته بودم
تمام مسیر برگشت را مرور میکردم
که بروم
برگشتم...

من برگهای زیر پاهایت ،
و ابرهایِ سنگینِ غمگینِ بالای سرت را
که هر لحظه ،بیم باریدنش هست دوست دارم.
هر چیز را که دست تو آن را لمس کرده
و هر سخنی را که تو بر زبان می آوری دوست دارم
نگاهت را،
تمام پیچ و خم ابروهایت را و
خودت را هر طور که هست...

با من قراری داشته باش
حتى اگر كوتاه
به قـدرِ افتادن برگ از درخت
به اندازه ی تکان خوردن موهایت
در امواج باد
كه دیدن تـو
تمامِ زیبایی پاییز است

هر نیمه شب
کابوس نبودنت بیدارم میکند
و اشباح
روی دیوار اتاقم می رقصند

من آخرین مردِ شاعر این جهانم
شوریده ای که تو عاشقش کردی
حیرانِ دستهای معجزه گرت
شاعرِ شعرهایی که یکی پس از دیگری شکست خورده اند
تو معنای تمامِ غزل های جهانی
تو وسوسهٔ رویش گلهای خندانی
من اما پایانِ سوزناکِ زندگی ام
که عشق در کلامم تکراری ست
آمده بودم طعم تمشک را ترجمه کنم
معنای عشق در هم آمیخت تا تو مضمون رویش شدی .